ก่อนที่จะพูดเรื่องภาคนี้ ขอเล่าเรื่องภาคไกเด็นของภาคแรกก่อน

หลังจากที่จบภาคหลักของภาคแรกไปแล้ว
ได้มีเนื้อเรื่องไกเด็นเสริมเข้ามา4ตอน
ซึ่งแต่ละตอนนั้น ก็ได้ทิ้งปมปริศนาเอาไว้
และมันเป็นตัวปูเรื่องที่นำมาสู่ภาค2

มีตัวละครหลายตัวที่โผล่มาหรือถูกพูดถึงในภาคไกเด็น ได้โผล่มารับบทในภาคนี้
และดำเนินสานเรื่องราวที่ยังไม่ได้รับการคลี่คลายอยู่

ฉนั้น เรื่องนี้มีข้อดีอยู่ที่เรื่องราวได้ถูกสานต่ออย่างมีที่มา
ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องที่อยู่ๆก็เกิดขึ้นมาเลย
และถูกดำเนินไปเพื่อเคลียร์ปมที่ยังค้างคาอยู่

นี่จึงเป็นเรื่องที่มีค่าต่อการอ่านสำหรับคนที่ตามอ่านมาตั้งแต่ภาคแรก
และ ถ้าอยากจะอ่านภาคนี้ ขอแนะว่าให้อ่านภาคไกเด็นก่อน
จะได้อรรถรสกว่า

ข้อดีอีกเรื่อง

ผู้แต่งนั้นเป็นJSDFทัพบก ทำให้มีึความรู้ด้านการทหารของแท้
หลังจากที่จบภาคแรกไป เขาได้ไปเก็บข้อมูลของทัพเรือมา
เนื้อหาที่เขียนเกี่ยวกับเรื่องการเรือและเรือดำน้ำ ค่อนข้างที่จะละเอียด
ทำให้เนื้อเรื่องในส่วนนี้ มีความสมจริง เชื่อถือได้มากกว่าการเขียนโดยจินตนาการ

ถ้าจะถือว่านี่เป็นตำราความรู้ ก็ถือว่าเป็นหนังสือที่มีคุณค่าพอดูใช้ได้

………

……

ข้อเสีย…….
ตัวละครไม่มีเสน่ห์…..และดำเนินเรื่องไม่สนุก

ถ้าหากว่านี่เป็นเรื่องเดี่ยวๆ ก็คงจะไม่เป็นปัญหาอะไรมากนัก
แต่ในฐานะของผู้อ่านที่ตามมาตั้งแต่ภาคแรก
มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่เราจะเอาพวกเขามาเทียบกับตัวละครภาคก่อน

ซึ่ง

ตัวละครภาคแรกนั้น ออกแบบมาได้อย่างดีมาก
พอเราเอาตัวละครใหม่ไปเทียบแล้ว
ความจืดจางมันทำให้พวกเขาหมดเสน่ห์ไปเลย

รีวิว ตัวเอก ฮาจิเมะ พ่อครัวทัพเรือ

พระเอกภาคแรก อิตามิ เป็นตัวละครแนว ตะเกียงตอนกลางวัน
คือเป็นคนที่ไม่มีประโยชน์อะไรในยามปกติ
แต่เวลามีปัญหาอะไร ก็สามารถใช้ไหวพริบ และแนวคิดพิสดารในการแก้ปัญหา
ความสนุกในการอ่าน คือการได้รู้ว่าเขาจะแก้ไขปัญหานั้นได้ด้วยวิธีแปลกยังไง

ตัวละครเอกภาคสอง ฮาจิเมะ เป็นพ่อครัวฝีมือฉกาจ
ซึ่งเขาได้ใช้ความรู้และฝีมือในการทำอาหารแก้ไขปัญหาสถานการณ์ต่างๆ

……………
…………
………

……แบบที่ว่าทำออกมาได้ธรรมดามาก
คือ อ่านแล้วไม่ได้รู้สึกอะไรเลย นอกจากรู้แล้วว่ามึงทำอาหารเก่ง

ยกตัวอย่าง มีอยู่ฉากหนึ่ง พระเอกต้องจัดงานเลี้ยงให้ประสบความสำเร็จด้วยทุนที่จำกัด
ซึ่งถ้าพระเอกพลาด เหล่านางเอกจะจบเห่กัน
ผลสรุปที่ได้คือ ประสบความสำเร็จ
และบรรดาแขกมีความรู้สึกกันว่า …ก็อร่อยดีนะ…

…..เขียนออกมาแบบตัดจบเร็วมาก
ไม่มีการเล่าถึงอารมณ์หรืออาการแปลกใจของบรรดาแขกที่ได้พบลิ้มลองของแปลกใหม่เลย

ถ้าจะเทียบก็ประมาณดู โซม่า ช่อง3
ที่ตัดฉากคนชิมอาหารถึงจุดสุดยอดกับรสชาติออก

รีวิว นางเอกหมายเลข1 โอเด็ต สาวนก

อันนี้ขอเทียบเธอกับ เลเล่ เพราะเป็นสาวตัวเล็กเงียบขรึมเหมือนกัน

เอกลักษณ์ของเลเล่ อยู่ที่เธอเป็นคนมีปัญญาไหวพริบ
ความน่าสนใจของเธออยู่ที่การเอาความรู้จากอีกโลกมาประยุกต์ใช้กับตัวเอง
และเป็นคนผสานความสัมพันธ์ของทั้งสองโลก
ทำให้บทของเธอมีความสำคัญต่อเนื้อเรื่องมาก

ส่วนโอเด็ต…..เป็นเด็กสาวที่ค่อนข้างจะธรรมดา และออกจะโง่ด้วยซ้ำ

ความสำคัญของเธอนั้นมีอยู่ว่า เธอเป็นเผ่านกชั้นสูง ที่มีความสามารถหยั่งรู้สภาพอากาศได้
เลยมีสถานะเป็นเหมือนเทพประจำเรือ
…….โดยการทำนายสภาพอากาศ และ เป็นยามสังเกตุการณ์……

แต่ในเนื้อเรื่องนั้น ความสามารถของเธอแทบไม่ถูกเอามาใช้ประโยชน์

นอกจากนั้นไม่พอ …..ต่อให้เอาบทของเธอออก เนื้อเรื่องเล่มแรกก็สามารถเดินต่อได้……

ถ้าอ่านเฉพาะเล่มนี้แล้ว มันมีความรู้สึกเหมือนว่า
เธอแค่ถูกยัดใส่ๆมา ให้นางเอกครบสามคนมากกว่า

รีวิว นางเอกหมายเลข2 ชูร่า สาวโจรสลัด

อันนี้ขอเทียบเธอกับ โลลี่ เพราะเป็นสายบู๊เหมือนกัน

เอกลักษณ์ของโลลี่ อยู่ที่ความอมตะไร้เทียมทานในการต่อสู้ของเธอ
ซึ่งในเวลาปกติจะทำตัวน่ารัก
แต่พอถึงเวลาสู้ศึก จะน่ากลัวเหมือนมัจจุราช
ความต่างระหว่างสองขั้ว ทำให้เธอมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างมาก

ส่วน ชูร่า นั้น….. แค่ต่อสู้เก่งแบบไม่มีอะไรพิเศษ

เท่านั้นไม่พอ …..ความสามารถในฐานะผู้นำและกัปตันเรือยังต่ำอีกต่างหาก

ถึงจะพูดว่าเธอเป็นสายเลือดโจรสลัด แต่ในบทนี้ไม่มีเรื่องนี้มาเกี่ยวข้อง
แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าโอเด็ตตรงที่มีการพูดปูเรื่องไว้หน่อยว่า
จะมีเรื่องการสืบทอดตำแหน่งในอนาคต

…..แต่ถึงกระนั้น ต่อให้ไม่มีเธอ เนื้อเรื่องเล่มแรกก็สามารถเดินต่อได้……

ถ้าพูดถึงกัปตันเรือสาว พอดีมีอีกเรื่องที่มีตัวละครน่าดึงดูดใจกว่าเยอะ
เสน่ห์ในฐานะ กัปตันเรือสาว ของเธอ เลยถูกกลบหายไปเลย

https://www.amazon.co.jp/%E7%95%B0%E4%B8%96%E7%95%8C%E8%BB%A2%E7%94%9F%E9%A8%92%E5%8B%95%E8%A8%98%E3%80%883%E3%80%89-%E9%AB%98%E8%A6%8B-%E6%A2%81%E5%B7%9D/dp/4434198939/

รีวิว นางเอกหมายเลข3 พรีเมล่า เจ้าหญิงขี้เมา

อันนี้ขอเทียบเธอกับ พิเนีย เพราะเป็นเจ้าหญิงที่พยายามเสียสละเพื่อบ้านเมืองเหมือนกัน

ถึงแม้ว่าพิเนียจะไม่ได้โดดเด่นเท่ากับสามสาว
แต่เธอก็เป็นผู้หญิงเก่งที่พยายามต่อสู้ดิ้นรนจนสามารถช่วยเหลือบ้านเมืองของตัวเองได้

เนื้อเรื่องเล่มแรกของภาคสอง หลักๆแล้วเป็นเรื่องราวของพรีเมล่า
ที่พยายามจะช่วยเหลือบ้านเมืองให้พ้นภัย

เอกลักษณ์ของเธออยู่ที่ เธอเป็นคนขี้อายมาก
แต่เมื่อเธอดื่มเหล้าแล้ว เธอจะมีความกล้าและเก่งขึ้นมา…

……………
…………
………
……

..
.

……เท่ากับคนธรรมดา……

…….เธอต่างกับพิเนียตรงที่ว่า เธอแทบจะไม่ได้ทำอะไรเองเสียด้วยซ้ำ
แต่แก้ปัญหามาได้ เพราะมีเพื่อนๆกับพระเอกอยู่ช่วย

ถ้าเธอเป็นตัวละครแนว Damsel in Distress ธรรมดา มันก็อาจจะไม่มีปัญหาอะไรมากนัก

แต่คนเขียนพยายามจะยัดเรื่องที่เธอมีความกล้าตอนเมาขึ้นมา
ทั้งๆที่ มันแทบจะไม่ได้ถูกนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์

เลยกลายเป็นว่า เธอเป็นตัวละครที่เอกลักษณ์มาขัดกันกับบทของตัวเธอเอง

สรุป

ภาค2 เล่ม1 ไม่สนุกเอาอย่างมาก
เพราะความอ่อนของเหล่าตัวละครเอก

ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องปมที่ถูกลากมาตั้งแต่ภาคไกเด็น
อาจจะเลิกอ่านไปแล้ว

ก็หวังว่าเล่มต่อๆไปจะดีกว่านี้

………………………………

………………………………………………มีเสริมอีกเรื่อง

……………

…………

………

……

………ตัวละครร้ายดันน่าสนใจกว่ามาก

เป็นตัวละครที่เลวได้ใจ ฉลาดกว่า ซัลซอล ของภาคแรก
และมีความพยายามกระตือรือร้นในความชั่วของตัวเองอย่างมาก
ต้องผจญปัญหาล้านแปด และสู้เพื่อให้ความชั่วของตัวเองบรรลุผล

…….จนพออ่านไปแล้ว
รู้สึกอยากจะเชียร์ตัวร้ายขึ้นมาแทน

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s